Bicchieri da Cosmopolitan

Kies eerst een vorm. Het V-vormige martiniglas is de klassieker uit de New Yorkse bars waar de cocktail groot werd: wijd, ondiep en dramatisch, maar ook het model waar je het snelst uit morst zodra je loopt. De coupe heeft een ronde bak met een lagere zwaartepunt en klotst minder, wat achter een drukke bar scheelt. De Nick & Nora zit daartussenin, met een kleine tulpvormige kelk die de geur beter vasthoudt dan beide andere.

Dan de inhoud. Een cosmopolitan is ongeveer negen tot elf centiliter na verdunning in de shaker, dus een glas van 15,5 tot 21 cl staat mooi vol zonder dat er over de rand gaat. De grotere maten van 24,5 en 26 cl zijn bedoeld voor bars die er ruimer inschenken of die hetzelfde glas voor meerdere cocktails gebruiken; de kelk van 35 cl is echt een presentatieglas. Let tot slot op de dikte van de steel. Een dikke, massieve steel voelt onhandig maar overleeft een vaatwassercyclus die een dunne steel niet haalt.

Koel het glas voor. Vijf minuten in de vriezer, of een minuut met ijsblokjes en een scheut water erin, en dan het ijswater weggooien en het glas droogschudden. Op een beslagen kelk blijft de cocktail merkbaar langer koud, en juist bij een drankje zonder ijs is dat het verschil tussen een goede en een matige cosmopolitan.

De cocktail zelf schud je hard, want er zit citrussap in en dat vraagt om lucht. Vul de shaker ruim met ijs, schud tot de buitenkant beslaat en zeef dan dubbel, dus door de zeef van de shaker plus een fijne theezeef. Zonder die tweede zeef drijven er ijssplinters op je drank die binnen twee minuten smelten en de smaak verwateren. Werk je met vier centiliter wodka, twee cranberry en anderhalf limoen, dan zit je op de klassieke verhouding uit het cosmopolitan recept. Voor een dry martini gebruik je hetzelfde glas maar roer je in plaats van te schudden.

Bijna alle breuk bij stelen ontstaat op één plek: de overgang van steel naar kelk. Daar zit de dunste doorsnede en de meeste spanning, en een glas dat je aan de kelk oppakt en met een draai losdraait van een klevende ondergrond gaat daar stuk. Pak een cocktailglas dus altijd bij de steel of de voet vast, ook als het leeg is.

In de vaatwasser zet je stelen los, met ruimte ertussen, en nooit tegen elkaar aan in dezelfde rij. Een kort glazenprogramma op maximaal vijftig graden is genoeg, want er zit geen vet aan cocktailglazen, alleen suiker en citruszuur. Bewaar de glazen daarna rechtop met de kelk omhoog, zodat de kwetsbare rand nergens op rust. Machinaal geperst horecaglas van Arcoroc en Royal Leerdam is hier duidelijk vergevingsgezinder dan dun kristalglas van RCR of Bormioli Rocco.

Zoek je de V-vorm los van deze cocktail, dan staan alle martiniglazen bij elkaar in een breder assortiment. De rondere modellen vind je bij de coupette glazen, en de kleine tulpkelk bij de Nick & Nora glazen. Wil je eerst het hele overzicht voordat je op vorm kiest, begin dan bij de cocktailglazen, waar ook de lage en hoge modellen staan. En omdat een cosmopolitan zonder hard schudden nergens op lijkt, is een van de cocktailshakers met ingebouwde zeef de zinnigste aanvulling.